De kracht van verwondering

Wanneer heb jij je voor het laatst écht ergens over verwonderd?

Weet je nog hoe je als kind vol verwondering naar de wereld kon kijken? Hoe je minutenlang gefascineerd kon zijn door een lieveheersbeestje, een bijzondere steen of een wolk die op een dier leek? Alles was nieuw, interessant en het ontdekken waard. De wereld zat vol kleine wonderen en je hoefde er eigenlijk niets voor te doen. Alleen maar te kijken.

Maar ergens onderweg naar volwassenheid raken we dat vermogen een beetje kwijt. We krijgen het druk, leven volgens agenda's en routines en zijn met onze gedachten vaak alweer bij het volgende.

We kijken wel, maar zien niet meer wat er werkelijk om ons heen gebeurt. En dat is eigenlijk best bijzonder. Want de wereld is niet minder mooi of interessant geworden. Alleen onze manier van kijken is veranderd.

Als kind benaderen we de wereld met een natuurlijke nieuwsgierigheid. We stellen eindeloos vragen, ontdekken zonder verwachtingen en laten ons gemakkelijk verrassen. Naarmate we ouder worden, leren onze hersenen steeds beter om informatie te herkennen, te ordenen en automatisch te verwerken. Hartstikke handig natuurlijk, maar daardoor worden ook steeds meer dingen vanzelfsprekend.

Die boom waar je iedere dag langsloopt. De vogels die je 's ochtends hoort fluiten.

Het zonlicht dat door de bladeren valt. We merken het vaak nauwelijks meer op.

Maar wat als we dat vermogen tot verwondering niet verloren zijn?

Wat als we alleen opnieuw moeten leren om met andere ogen naar de wereld te kijken?

De kracht van verwondering: wat doet het eigenlijk met ons?

Verwondering voelt misschien als iets kleins. Een moment waarop je even stilstaat, glimlacht of geraakt wordt door iets moois. Maar wist je dat verwondering veel meer met ons doet dan alleen een fijn gevoel geven?

Binnen de psychologie wordt verwondering ook wel gekoppeld aan het begrip awe. Dat is het gevoel dat je ervaart wanneer iets je raakt, verrast of je even doet beseffen dat er zoveel meer is dan je eigen kleine wereld. Denk aan een indrukwekkend uitzicht vanaf een bergtop, een prachtige sterrenhemel of een bijzonder moment van verbinding met iemand anders.

Maar het hoeft helemaal niet groots of meeslepend te zijn. Soms zit die verwondering juist in de kleinste dingen.

En het mooie is: wetenschappelijk onderzoek laat zien dat de kracht van verwondering verder gaat dan alleen een fijn gevoel. Zulke momenten kunnen namelijk een positieve invloed hebben op ons welzijn.

Verwondering helpt ons om even uit ons hoofd te komen en meer in het moment aanwezig te zijn. Onze aandacht verschuift van alles wat we nog moeten, naar wat er op dat moment werkelijk is. Het kan stress verminderen, ons gevoel van verbondenheid vergroten en ervoor zorgen dat onze dagelijkse zorgen even wat minder zwaar voelen.

Daarnaast maakt verwondering ons nieuwsgieriger. We worden ontvankelijker voor nieuwe ervaringen, andere perspectieven en de schoonheid van dingen die we normaal gesproken misschien over het hoofd zien.

En dit vind ik nog wel het mooiste aan verwondering: je hoeft je leven er niet voor te veranderen, alleen de manier waarop je ernaar kijkt.

Mijn Camino: toen ik ontdekte hoeveel verwondering er al was

De afgelopen anderhalf jaar is er veel in mij veranderd. Sinds ik me ben gaan verdiepen in energiewerk en mezelf steeds meer ben gaan openstellen, merk ik dat ik anders in het leven sta. Waar ik vroeger vooral een denker was, ben ik steeds meer gaan voelen. Écht voelen.

En daarmee kwam ook iets terug wat ik lange tijd minder bewust had ervaren:

het vermogen om intens te genieten en me te verwonderen over de kleinste dingen.

Maar pas tijdens mijn Camino besefte ik hoeveel er eigenlijk al veranderd was. Terwijl ik dag na dag door de natuur wandelde, viel het me op hoe vaak ik me verwonderde. Over dingen waar ik vroeger waarschijnlijk zo aan voorbij was gelopen.

Ik herinner me een konijn dat ik onderweg tegenkwam (deze beauty hierboven). In plaats van weg te schieten, bleef het rustig zitten. We keken elkaar een tijdje aan en ik stond daar met een enorme glimlach op mijn gezicht. Gewoon omdat zo'n klein moment me oprecht gelukkig maakte. Of die enorme hagedis die ik tegenkwam. Normaal gesproken zijn die verdwenen voordat je je camera tevoorschijn hebt gehaald maar deze bleef, net als het konijn, rustig zitten en liet zich uitgebreid fotograferen. Ik kon er intens van genieten.

En zo waren er iedere dag wel van die momenten. Het zonlicht dat prachtig door de bomen viel. De geur van eucalyptus na een regenbui. Een slak die rustig haar weg vervolgde. Dingen die zo gewoon lijken, maar tegelijkertijd zo bijzonder zijn als je er écht aandacht voor hebt. Tijdens die wandelingen realiseerde ik me hoe open ik inmiddels sta voor alles om me heen. Hoeveel meer ik zie, voel en ervaar. En vooral hoe ontzettend makkelijk het eigenlijk is om je te verwonderen.

Je hoeft niet op zoek naar bijzondere momenten. Je hoeft ze alleen maar toe te laten.

En dat was een van mijn grootste inzichten tijdens de Camino. Dat verwondering niet afhankelijk is van waar je bent of wat je meemaakt, maar vooral van hoe open je ervoor staat.

Sindsdien probeer ik dat gevoel bewust vast te houden. Niet alleen tijdens mijn hikes, maar juist ook in het dagelijks leven. Want de wereld zit vol kleine wonderen. We hoeven er alleen maar oog voor te hebben.

Verwondering als levenshouding én de basis

van Wandel Naar Jezelf

Wat voor mij begon als een persoonlijke verandering, is inmiddels een belangrijk onderdeel geworden van mijn bedrijf. Want verwondering is voor mij zoveel meer dan af en toe genieten van iets moois. Het is een manier van leven. Een manier om met meer aandacht, nieuwsgierigheid en openheid naar de wereld te kijken. Om niet alles als vanzelfsprekend te beschouwen en ruimte te laten voor het onverwachte.

En dat is precies wat ik met Wandel Naar Jezelf wil overbrengen.

We zijn zo gewend om altijd ergens naartoe te werken. We stellen doelen, maken plannen en zijn voortdurend bezig met wat er nog beter of anders kan. Maar wat als we wat vaker stilstaan bij wat er allemaal al is?

Tijdens mijn wandelingen nodig ik je uit om te vertragen. Om uit je hoofd te komen, je zintuigen te openen en weer écht te ervaren. Niet omdat er iets aan jezelf verbeterd moet worden, maar omdat er zoveel te ontdekken valt wanneer je jezelf de ruimte geeft.

Vaak brengt de weg naar jezelf je niet dichter bij iets nieuws, maar terug bij iets wat altijd al in je zat.

Zoals dat kind dat zich ooit eindeloos kon verwonderen over de wereld ..

Leer opnieuw kijken met de ogen van een kind

Het mooie aan verwondering is dat je het niet hoeft te leren. Je kon het immers ooit al.

Je hoeft jezelf er alleen weer wat vaker de ruimte voor te geven. Begin eens klein. Maak een wandeling zonder haast of vastomlijnd doel. Laat je telefoon in je zak en kijk eens écht om je heen. Wat valt je op? Welke geluiden hoor je? Welke kleuren, geuren of kleine details heb je misschien al honderd keer gezien, maar nooit bewust opgemerkt?

Probeer eens te kijken alsof je alles voor het eerst ziet. Zonder oordeel, zonder verwachtingen. Gewoon met die onbevangen nieuwsgierigheid die je als kind zo vanzelfsprekend had.

En wees niet bang om even stil te staan. Bij een bijzondere bloem, een prachtige lucht of een klein diertje dat je pad kruist. Juist die momenten, waarin je even helemaal niets hoeft, kunnen zoveel moois brengen.

Want verwondering zit niet alleen in verre reizen, indrukwekkende landschappen of bijzondere gebeurtenissen. Ze zit overal. Ook op een doodgewone dinsdag, tijdens een rondje door je eigen buurt.

We hoeven niet steeds op zoek naar méér geluk, maar mogen vooral weer leren zien hoeveel er al is.

Dus ik wil je iets meegeven. Ga vandaag eens naar buiten en probeer de wereld te bekijken door de ogen van het kind dat je ooit was. Laat je verrassen, wees nieuwsgierig en geniet van wat je tegenkomt. Geniet ervan :-)