Mijn eerste camino bleek helemaal niet om wandelen te draaien
- Maayke Cornelissen
- May 18
- 7 min read
Over anderhalve week vertrek ik opnieuw naar de camino. Maar dit keer helemaal alleen.
De afgelopen dagen moest ik ineens veel terugdenken aan mijn allereerste pelgrimstocht, afgelopen oktober. De Camino Espiritual in Noord-Spanje, samen met een besloten coachingsgroepje.
Toen had ik nog geen idee wat die week met mij zou doen. Sterker nog: ik ging vooral voor het wandelen. Lekker hiken. Rugzak op. Kilometers maken. In beweging zijn.
Ik sportte veel, was heel bewust bezig met mijn gezondheid en fysieke kracht.
Dát was mijn comfortzone.
Maar deze camino bleek helemaal niet om het fysieke stuk te draaien. Het werd een deep dive in mezelf. Een week die uiteindelijk compleet anders verliep én veel meer in beweging zette dan ik ooit had verwacht.
Vier onbekende vrouwen en een bijzondere start
Mijn eerste camino was onderdeel van een 1-op-1 opcoachingstraject (Master Journey).
Ik liep deze hike met mijn coach en nog twee andere vrouwen.
Op dag één ontmoetten we elkaar voor het eerst. Of nou ja… zo voelde het eigenlijk niet.
Door een bijzondere verbindingsoefening ontstond er vanaf het eerste moment een enorme openheid en vertrouwdheid.
Alsof we elkaar al veel langer kenden.
Geen oppervlakkige gesprekken, maar meteen de diepte in.
Heel eerlijk? Dat vond ik best spannend.
Ik ben vrij open, enthousiast en aanwezig, maar écht jezelf laten zien is toch iets anders. Dat voelt heel naakt. Alsof er geen geheimen meer zijn. Die eerste avond voelde meteen bijzonder. Alsof er iets was opengezet wat die week alleen maar verder zou groeien.
De eerste wandeldag
Op zondag 19 oktober begonnen we aan de eerste wandeldag vanuit Pontevedra, Galicië.
We bezochten een klein kerkje waar ik me heel dicht bij mijn overleden moeder voelde.
Een prettige, bijzondere ervaring. Ik heb haar die week trouwens nog vaker even heel dichtbij gevoeld. De mystieke omgeving van de camino riep dat als vanzelf op.
Daarna liepen we al snel de natuur in. Groene bossen, vochtige lucht, herfstkleuren overal. Echt zo’n omgeving waarin je automatisch vertraagt.
Onderweg stopten we bij een Spaans barretje voor koffie. Ik hou van dat soort simpele momenten. Van die Spaanse cafés waar je standaard een cakeje of broodje bij je koffie krijgt.
We liepen delen van de route in stilte. En juist daardoor begon ik steeds beter bij mezelf in te checken. Niet afgeleid door gesprekken, telefoons of prikkels. Gewoon lopen. Denken. Voelen.
Halverwege deed ik mijn schoenen uit, omdat ik voelde dat dat voor mij de bedoeling was.
Ik liep kilometers op blote voeten verder.
Door de modder. Door plassen. Steentjes en takjes onder mijn voeten voelen.
En dat klinkt misschien klein, maar daar gebeurde iets. Ik vertraagde letterlijk. Niet meer bezig met tempo of afstand, maar met aanwezig zijn. Voelen. Aarden.
Dat was eigenlijk het eerste moment waarop ik voelde dat deze week niet om het fysieke ging.
Dag twee: een flinke enkelblessure.
De tweede dag begon mijn enkel ineens enorm op te spelen.
Achteraf wist ik waardoor het kwam. Een paar dagen daarvoor was ik in Porto heel licht door mijn voet gegaan. Dat gebeurt helaas vaker, met mijn flexibele gewrichten. Dus ik zocht er verder niks achter. Ik voelde het eigenlijk vrijwel direct niet meer.
Maar door het lange wandelen op dag één kwam het ineens weer naar boven.
Na een koffiestop, kort na de start op dag twee, kon ik bijna niet meer opstaan van de pijn. En toch wilde ik door.
De rest van de groep dacht kritisch met me mee. Was het verstandig om verder te lopen? Nee, absoluut niet! Ik zette niet alleen mijn eigen wandeling op het spel, maar ook die van de groep. Wat als ik midden in het bos ineens écht niet meer verder kon? Maar ik voelde zó sterk dat ik die wandeling moest afmaken.
Met een stevige enkelband, gekregen van één van de dames, en op sokken vervolgde ik de wandeling. Door de regen. Door de modder. Over glibberige keien. 13 kilometer lang.
En het bizarre was: tijdens het lopen werd de pijn minder en trok zelfs bijna volledig weg.
Dat was voor mij echt een eye-opener. Hoe sterk lichaam en mind samenwerken. Ik geloofde dat ik het kon. Dus het lukte ook. Tot een paar honderd meter voor het eindpunt.
Toen we de laatste bocht doorkwamen en het klooster zagen liggen waar we zouden overnachten, was het gedaan. Huilend strompelde ik het klooster in. Huilend van de pijn én teleurstelling.
Die blessure dwong me om nog meer te vertragen. Normaal ben ik best van het doorpakken. Enthousiast. Snel. Veel ideeën. Gewoon gáán. Maar mijn lichaam floot me letterlijk terug. Het kón niet meer. En hoe frustrerend dat soms ook voelde, het leerde me ontzettend veel.
Alleen achterblijven in het klooster
Dag drie kon ik niet meer lopen.
We overnachtten in een oud klooster in Armenteira. Sobere kamers. Weinig prikkels. Stilte. We bezochten die avond een mis van de nonnen. Echt een bijzondere ervaring.
Maar ondertussen kon ik amper nog op mijn voet staan.
Ik had stille hoop dat er die nacht een wonder zou gebeuren. We sliepen immers op een plek die heel helend en heilig aanvoelde. Misschien zou ik de volgende ochtend pijnvrij opstaan. Maar dat was niet het geval. Mijn voet was naast pijnlijk nu ook helemaal stijf geworden.
De volgende ochtend vertrok de rest van de groep vroeg voor de langste wandeldag van bijna 30 kilometer. En ik bleef alleen achter.
Ik vond dat zó moeilijk. Naar deze dag had ik namelijk het meest uitgekeken.
Een flinke fysieke uitdaging. Zwoegen. Doorzetten. En uiteindelijk moe en voldaan aanschuiven bij het diner.
Ik kon heel moeilijk verkroppen dat de rest deze tocht ging maken en ik als enige niet.
En tegenlijkertijd voelde ik ook lichte paniek. Want nu moest ik in mijn eentje, in een vreemd land en vrij afgesloten gebied, mezelf van A naar B zien te krijgen. Uber bestaat daar niet.
Na vijf taxi’s tevergeefs gebeld te hebben, had de zesde gelukkig wél tijd om me op te halen. De hele rit kletste ik in uitzonderlijk goed Spaans met de taxidame, waar ze me zelfs nog voor complimenteerde. Ik stond er zelf versteld van, haha.
Het was het begin van een heel bijzondere dag. Een dag vol verborgen boodschappen, toevalligheden en lessen. Achteraf bleek het zelfs de belangrijkste dag van mijn hele reis te worden.
Die dag bracht me precies wat ik blijkbaar nodig had: rust, en tijd alleen.
Ik kwam terecht in een prachtig stadje aan het water, schreef bijna de hele dag, mediteerde, dacht na en voelde voor het eerst heel sterk dat er iets begon te ontstaan.
Alsof alles langzaam op z’n plek viel.
Oude ballast achterlaten
De vierde dag begon met een boottocht in alle vroegte.
Voordat we opstapten, gooiden we allemaal een schelp in zee. Om letterlijk iets achter te laten. Ik had er drie.
Een grote voor mezelf en twee kleine voor mijn dochters. Toen nog niet wetende dat ik deze drie schelpen een paar maanden later zou laten vastleggen in een prachtige betekenisvolle tattoage.
Ik liet op die plek een zware last los die ik al jaren met me meedroeg. En tijdens die boottocht voelde het alsof ik een overgang maakte naar een nieuw hoofdstuk.
Ik mocht met minder ballast verder.
Het was zó symbolisch en mooi. Ik krijg er nog steeds kippenvel van.
Tijdens de overtocht luisterde ik naar een playlist die precies op het juiste moment leek te komen. Elk nummer raakte iets. De tranen rolden over mijn wangen terwijl ik bijna in trance naar het water keek dat we achter ons lieten.
Ondanks de heftige emoties voelde ik me lichter. Vrijer. Verlost van een oude pijn.
Helaas moest ik na de boottocht opnieuw een taxi pakken naar de volgende accommodatie, want lopen ging nog steeds met veel pijn.
Maar dit keer was ik niet alleen. Eén van de andere dames viel ook uit door flinke blaren.
En dat we die dag samen doorbrachten, was precies zoals het moest zijn. Het bracht ons allebei veel. Mooi hoe het leven vaak voor je werkt.
En grappig genoeg begon ergens in die dagen, terwijl ik uitviel met een blessure en nauwelijks kon lopen, ook steeds duidelijker een idee te ontstaan.
Niet alleen dat ik meer wilde hiken. Maar dat ik hier ooit iets mee wilde doen. Andere vrouwen meenemen. Ruimte creëren voor vertraging, gesprekken, natuur en innerlijk werk.
Aan het einde van die week zat het eerste opzetje van mijn businessidee al in mijn hoofd.
De laatste kilometers naar Santiago
Na twee dagen uitval besloot ik de laatste wandeldag weer mee te lopen.
Of mijn blessure al minder was? Nee. Maar ik voelde zó sterk dat ik lopend wilde finishen.
Ik liep die laatste dag, 16 kilometer lang, half hinkend. Vaak achter op de groep, omdat ik simpelweg niet sneller kon. Maar ik ging.
En toen we Santiago binnen liepen, gebeurde er iets geks. De pijn zakte langzaam weg.
Ik voelde hem nog wel, maar mijn focus lag ergens anders. Ik had het gehaald!
En toen kwamen we aan op het plein bij de kathedraal. Bomvol pelgrims.
Mensen die elkaar in de armen vlogen. Sommigen huilend. Sommigen compleet uitgeput. Anderen stilletjes kijkend naar de kathedraal. Wildvreemde mensen die je spontaan een knuffel kwamen brengen. Heel bijzonder. Eén groot energieveld.
Ik krijg nog steeds tranen in mijn ogen als ik eraan terugdenk.
Wat een moment was dat.
Ik weet zeker dat ik daar ooit opnieuw sta. Niet als deelnemer deze keer, maar met mijn eigen groep vrouwen.
Mijn eerste camino: wat het me écht leerde
Die week heeft ontzettend veel veranderd voor mij. Niet omdat ik ineens “een ander mens” werd. Maar omdat ik besefte dat ik het innerlijke stuk te lang had onderschat.
Ik was veel bezig met fysieke gezondheid, doelen, sporten, doorgaan. Maar deze camino liet me zien dat vertragen minstens zo belangrijk is. Dat je soms eerst stil moet vallen om jezelf weer goed te kunnen horen.
En misschien nog wel het belangrijkste: dat je veel meer aankunt dan je denkt.
Die camino wakkerde niet alleen mijn liefde voor hiken aan.
Het plantte ook het eerste zaadje voor Wandel Naar Jezelf.
Over een week pak ik opnieuw mijn rugzak in. Dit keer ga ik alleen.
De grootste deep dive in mezelf tot nu toe.
En nu weet ik dat de camino je nooit alleen brengt waar je voor vertrekt.
Ik voel aan alles dat deze camino me opnieuw iets heel bijzonders gaat opleveren.
Wandel je met me mee?
Comments