Na een jaar wandelen: tijd voor een tussenstand

Een jaar geleden liep ik voor het eerst 25 kilometer alleen.

Gewoon in Nederland.

Rugzak op, schoenen aan en gaan.

Ik weet nog dat 25 kilometer toen écht als een afstand voelde. Iets waar ik naartoe leefde.

Iets waarvan ik achteraf dacht: wow, dit heb ik gewoon gedaan.

Grappig eigenlijk. Want inmiddels kijk ik niet meer zo op van 25 kilometer. Er kwamen langere afstanden, meerdaagse tochten, camino's. Dagen waarop ik uren alleen liep, en dagen waarop ik dacht: waarom doe ik dit ook alweer? En vooral heel veel dagen waarop ik alleen maar méér zin kreeg om te lopen.

Maar het afgelopen jaar ging natuurlijk helemaal niet alleen over wandelen.

Er kwam iets in beweging

In september begon ik aan een coachingstraject bij Master Journey. Een half jaar lang ging ik behoorlijk de diepte in met mezelf. Over wie ik ben, wat ik wil, waar ik blij van word en vooral ook: hoe ik mijn leven eigenlijk wil leven.

Een maand later, in oktober 2025, liep ik mijn eerste Camino. In een groep. Of nou ja, liep… Van de vijf wandeldagen viel ik er twee uit door een blessure. Op dat moment natuurlijk ontzettend balen. Ik kwam om te lopen, ik wilde dóór. Maar mijn lijf besloot anders.

En juist die twee dagen brachten me uiteindelijk misschien wel het meest.

Ik kwam letterlijk stil te staan. Moest mijn plan loslaten en me overgeven aan wat er op dat moment was. Iets waar ik op dat moment niet bepaald goed in was.

Die Camino bleek uiteindelijk dan ook helemaal niet om het wandelen zelf te gaan. Het waren juist de momenten waarop ik niet kon lopen die me dwongen om te voelen, los te laten en niet overal controle over te willen hebben.

Overgeven 

Overgave is sindsdien een groot thema gebleven. En als ik nu terugkijk misschien wel één van mijn grootste winsten van het afgelopen jaar. Niet alles vasthouden. Niet alles willen sturen. Vertrouwen dat er ook iets kan ontstaan wanneer ik zelf even stop met trekken.

En ergens in die periode begon voor mij steeds duidelijker te worden dat ik meer wilde met alles wat wandelen - en soms juist stilstaan - in beweging kan zetten.

Langzaam ontstond Wandel naar Jezelf. Niet aan een tekentafel, met een strak businessplan en een vijfjarenstrategie. Zo werk ik sowieso niet. Het ontstond vanuit alles wat ik zelf aan het ervaren was.

Hoe meer ik liep, hoe meer ik merkte wat wandelen met me deed. Uit mijn hoofd. In mijn lijf. Uren waarin niemand iets van me nodig had en waarin ik nergens naartoe hoefde behalve letterlijk naar het volgende punt.

En ik voelde steeds sterker:

Hier wil ik meer mee.

En toen ging het ineens hard

Dit voorjaar besloot ik er echt voor te gaan. Ik bouwde aan mijn website, schreef over mijn plannen, organiseerde mijn eerste meerdaagse solo hike én nam voor het eerst een groepje mooie vrouwen mee op pad.

Eind mei deed ik opnieuw mijn rugzak op voor een Camino. Maar dit keer alleen. Van Porto naar Vigo. Van Portugal naar Spanje. Via prachtige kleine pelgrims stadjes waar de Camino overal voelbaar is. Dagenlang alleen lopen, maar ook andere plegrims ontmoeten en hun unieke verhalen horen. Iedere ochtend voor zonsopkomst weer mijn rugzak op en verder naar de volgende stop. De grens tussen twee landen te voet oversteken vond ik trouwens ook echt heel bijzonder!

Die solo Camino verdient eigenlijk nog een eigen blog. Want daar gebeurde onderweg zó veel. Die 8-daagse tocht smaakte echt naar meer.

Daarna volgden nieuwe tochten. Lange dagen in Nederland. 30, 35, 40 kilometer. Steeds meer plannen. Nieuwe routes die ik wil lopen. Nieuwe plekken waar ik vrouwen mee naartoe wil nemen.

Ergens onderweg is wandelen van iets wat ik graag doe veranderd in iets wat gewoon bij mij hoort.

En eerlijk? Dat had ik een jaar geleden echt niet zien aankomen.

Een jaar wandelen: waar sta ik nu?

Er is veel veranderd.

Wandel naar Jezelf is inmiddels niet meer alleen dat idee dat ergens tijdens mijn eigen proces ontstond. Ik ben het aan het bouwen. Aan het vormgeven. Aan het ontdekken wat bij mij past en vooral ook wat níét bij mij past.

Ik weet dat ik mensen wil inspireren, activeren en letterlijk in beweging wil krijgen. Ik wil mijn eigen ervaringen delen. Ik wil laten zien wat er kan gebeuren wanneer je uit je hoofd komt en in beweging gaat. 

Natuurlijk ontwikkelt dat zich nog steeds. Ik heb niet voor de komende vijf jaar uitgestippeld hoe Wandel naar Jezelf eruit moet zien. Hoeft van mij ook niet.

Eén ding weet ik inmiddels wél heel zeker: ik blijf wandelen. En ik blijf vrouwen meenemen.

Want dát klopt.

Privé is er ondertussen ook genoeg in beweging. Vragen over waar we willen wonen, hoe we ons leven willen inrichten, wat ík daarin nodig heb. Meer mijn eigen behoeftes voelen én ze daadwerkelijk laten spreken. Ook daarin heeft het afgelopen jaar me veel geleerd.

Meer loslaten. Meer vertrouwen op mijn intuïtie. Niet automatisch mijn eigen behoeften aan de kant zetten. Beter voelen wanneer iets klopt en wanneer niet.

En steeds weer overgeven. Overgeven aan het moment, het leven, en alles wat op mijn pad komt.

Ik denk dat dat uiteindelijk net zo goed onderdeel is van Wandel naar Jezelf.

Het gaat niet over aankomen op een punt waarop je alles ineens weet. Het gaat over jezelf steeds beter leren kennen onderweg.

Een jaar later

Een jaar geleden was 25 kilometer alleen lopen mijn uitdaging.

Nu denk ik na over nieuwe meerdaagse hikes, nieuwe Camino's, nieuwe groepen vrouwen die ik mee wil nemen en alle plekken waar ik zelf nog naartoe wil lopen.

Er is in één jaar ontzettend veel veranderd. Niet doordat ik op een dag besloot mijn hele leven om te gooien. Ik ben gewoon gaan lopen. En daarna ben ik eigenlijk niet meer gestopt.

Dus dit is de tussenstand. Nog lang niet klaar. Gelukkig maar!

Wel steeds dichter bij wat bij mij past. En vooral ontzettend benieuwd waar ik sta als ik deze blog over een jaar opnieuw schrijf.

Voor nu? Loop ik gewoon lekker verder!