Hoe wandelen mij terugbracht naar mezelf

Het begon eigenlijk met kwijtraken. Niet met wandelen.

2025 was voor mij een jaar van grote veranderingen, "The Big Shift". Maar om dat jaar echt te begrijpen, moet ik eigenlijk nog iets verder terug.

In 2024 overleed mijn moeder. Een gebeurtenis die er dieper inhakte dan ik van tevoren had kunnen bedenken. In die periode daarna raakte ik mezelf langzaam kwijt. Ik stond altijd “aan”. Voor mijn gezin, voor ons bedrijf, voor alles en iedereen om me heen. Ondertussen drukte de rouw op mijn schouders en zorgde ik steeds minder goed voor mezelf.

Mijn lichaam trapte keihard op de rem

Mijn gezondheid had al eerder duidelijke signalen afgegeven. In 2021 liet mijn hart het even afweten en had ik een enorm beangstigende ervaring. In 2022 volgde een ernstige paniekaanval waarbij ik op de EHBO belandde. Achteraf bleek één ding overduidelijk: beide aanvallen waren puur stressgerelateerd.

Die ervaringen veranderden veel voor mij. Ik ging voor het eerst in mijn leven naar mijn lichaam luisteren. Meer vertragen. Dagelijks bewust ontspanningsmomenten inbouwen. Anders ademhalen. Meer voelen wat ik nodig had in plaats van altijd maar doorgaan. Maar, tegelijkertijd was er ook een angst ontstaan, een angst voor fysieke inspanning. Echt sporten durfde ik niet meer, wat maakte dat mijn fysieke conditie achteruit ging.

2025: The Big Shift

In juni 2025 stapte ik uit ons bedrijf en stopte ik voor onbepaalde tijd met werken. Niet omdat ik het opgaf en voor de makkelijke weg koos, maar juist omdat ik voelde dat het zo echt niet langer ging. De 24/7 bereikbaarheid en het gevoel het voor iedereen goed te moeten doen, waren me te veel geworden. Ik begon meer tijd te maken voor persoonlijke ontwikkeling, spiritualiteit, rust en herstel. Meer ruimte voor mezelf, zonder constant te moeten presteren.

Tijdens één van de healings die ik in het voorjaar van 2025 mocht ontvangen van een vriendin, gebeurde er iets bijzonders. Het nummer Wandel naar Mezelf (artiest: Krystl) kwam voorbij. Ik weet nog dat de woorden uit die songtekst me direct raakten. Alsof iemand precies onder woorden bracht wat ik diep vanbinnen voelde. Niet alleen letterlijk wandelen, maar ook: teruglopen naar jezelf. Naar wie je bent onder alle rollen, verwachtingen en stress.

Dat moment ben ik nooit meer vergeten. Uiteindelijk ontstond daar zelfs de naam van mijn bedrijf uit, al had ik op dat moment nog geen idee dat dat mijn nieuwe pad zou worden. Pas later zou ik ervaren hoe wandelen mij terugbracht naar mezelf.

Wandelen werd mijn nieuwe focus

In diezelfde periode begon ik weer beter voor mezelf te zorgen. Ik ging meer bewegen, meer sporten en ook meer wandelen. Na jarenlang in een soort pauze-stand te hebben gestaan, durfde ik mijn lichaam weer fysiek te belasten.

Toen we die zomer twee maanden in Nederland waren, liep ik uren door de groene omgeving van Arnhem. Ik deed bijna alles te voet. Bewust geen fiets, geen OV. Gewoon lopen. Naar afspraken, de supermarkt. Wandelen werd een vast onderdeel van mijn dagen.

Een spirituele pelgrimstocht

Maar de echte knop ging om tijdens de Camino Espiritual die ik in oktober 2025 liep als onderdeel van een spiritueel coachingstraject. En die tocht raakte me diep.

Voor het eerst in lange tijd voelde ik weer écht. Echt zien. Echt horen. Echt aanwezig zijn.

Zonder constante afleiding. Zonder altijd bereikbaar te hoeven zijn. Zonder alle prikkels van het dagelijkse leven. Alsof mijn hart weer open ging.

Ik weet nog dat ik emotioneel kon worden van iets kleins. Een vlinder. Het licht tussen de bomen. De stilte. Het klinkt misschien simpel, maar juist daarin zat alles. Tijdens het wandelen voelde ik weer verwondering. Zoals een kind dat de wereld voor het eerst ontdekt.

En iedere dag kwam ik terug met hetzelfde gevoel: rust. Voldoening. Dankbaarheid. Geluk.

Sindsdien ben ik alleen maar meer gaan lopen.

Hoe wandelen mij terugbracht naar mezelf

Hiken brengt mij inmiddels bijna alles wat me gelukkig maakt. Ruimte om écht na te denken. Weinig prikkels. Me-time. Fysieke uitdaging. Reflectie. Inspiratie. Zelfvertrouwen. Verbinding. Dankbaarheid. En vooral ook een heel gezond lijf.

Maar misschien nog wel het belangrijkste: het brengt me dichter bij mezelf. Elke keer weer. En precies daarom wil ik dit nu delen met andere vrouwen.

Vooral met moeders, vrouwen die altijd zorgen. Altijd regelen. Altijd doorgaan. Vrouwen die zichzelf ergens onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt, zonder dat ze het direct doorhadden.

Ik gun het anderen zó om ook weer dat open en vervulde gevoel te ervaren. Om even uit alle rollen te stappen. Om weer te voelen wat jíj nodig hebt. Om een paar dagen voor jezelf te kiezen, zonder schuldgevoel.

Want de natuur vraagt niet zoveel van je. Je hoeft er niets te bewijzen. Je hoeft alleen maar te zíjn.

Dat is misschien wel het mooiste wat wandelen mij heeft geleerd.

Dat geluk soms verrassend simpel kan zijn. Een rugzak. Een pad. Stilte. Beweging.

En langzaam weer thuiskomen bij jezelf.

Wandel je met me mee?